Elke dag in de regio!
Met de trein naar Amsterdam
Assen/Amsterdam - (Noord) Op het Museumplein de bevrijdende lach: we hebben elkaar toch nog gevonden! Alleen zo’n zes uur later dan gepland en vele avonturen rijker. Geert Ackermann, Wim van der Veen en Henk Philips zouden om 8 uur met de trein uit Assen vertrekken. Om kwart voor negen zou de verslaggeefster in Zwolle instappen. Weer drie kwartier later zou de fotograaf zich in Amersfoort bij hen voegen. Maar het liep anders. Want duizenden mensen bleven door het hele land op overvolle perrons achter…
Om kwart over acht is het in Zwolle gezellig druk op het station. Veel petjes en t-shirts. Mensen die elkaar toeroepen: ‘dus jij gaat ook naar Amsterdam!’ Er vertrekt een bomvolle trein. Bellen met de delegatie uit Assen. “Het is hier een gekkenhuis”, meldt Geert Ackermann. “We hebben al twee treinen moeten laten passeren omdat er niemand bij kon. Ik bel je als we hier wegkomen.”
Enkele minuten later wordt in Zwolle omgeroepen dat van een ander perron een extra trein zal vertrekken. Binnen de kortste keren is dat perron overvol, want zojuist is ook een trein uit de richting Emmen leeggestroomd. Die reizigers vertellen dat ze langs volle perrons zijn gereden zonder dat hun trein stopte. De sfeer is gemoedelijk, het publiek divers. Als de afgeladen trein vertrekt, zwaaien de achterblijvers: lang niet iedereen kan mee. En er is alwéér een trein uit Emmen binnengelopen…
Stipt negen uur zijn de bestuursleden van de afdeling Zwolle van FNV Bouw present. Zij hebben de afspraak samen naar Amsterdam te reizen. Maar daar komt het niet meer van. Wel begroeten de wachtenden twee treinen uit het Noorden. Alleen kan daar niemand meer bij. ‘Actie, actie’ klinkt het uit inmiddels honderden kelen.
Fotograaf Bert Janssen aan de telefoon. Hij durft in Amersfoort niet op onze afspraak te wachten: “Misschien haal ik anders Amsterdam niet. Het is hier afgeladen vol.” Een kwartier later belt hij opnieuw: “Ik zit nu in een trein met mensen die al om kwart voor zeven uit het Noorden zijn vertrokken.”
De beloofde extra trein is nog niet in Zwolle gearriveerd als een vrolijke Geert Ackermann zich meldt: “We zijn nu bij Hoogeveen. Overal staan de perrons mudvol. In onze trein kan er niemand meer bij.” Ik spreek met hem af dat ik de eerste de beste trein vanuit Zwolle zal nemen: onze ontmoeting zit er niet meer in. De omstanders op het perron genieten mee van de mededelingen uit de andere treinen. Ik bel Dick van Haaster om hem een beeld van de sfeer ‘in het land’ te schetsen. De voorzitter van FNV Bouw is dan al onderweg naar het Museumplein. Hij heeft uit een trein uit Maastricht gehoord dat die bij Eindhoven al niemand meer mee kon nemen: “Daar staan de perrons ook vol.” Op het Museumplein aangeland meldt hij dat het daar “al aardig begint vol te lopen.” En het is nog nauwelijks tien uur! De Zwollenaren glunderen als ze het horen.
Maar dan komt de domper. De stem uit de luidspreker raadt af nog naar Amsterdam te gaan. De toeloop op Amsterdam is zo groot dat het treinverkeer daar niet meer te verwerken valt. “Willen we naar Amsterdam, kunnen we niet naar Amsterdam”, scanderen een paar mensen. Een onbekende biedt een lift aan met z’n auto die hij bij het station heeft staan. Een jong echtpaar met twee kleine kinderen besluit naar huis te gaan. Ze durven met die kleintjes de drukte niet te trotseren. “Dat we hier staan, zegt eigenlijk al genoeg”, zegt de man.
Ik wil Amsterdam niet missen. Met een Friese gemeenteambtenaar besluit ik een poging te wagen met de stoptrein naar Utrecht. Dan kunnen we in Amersfoort verder kijken. Hij vertelt dat z’n collega’s in Leeuwarden zijn opgestapt. ‘Toen was er nog plaats.’ Hij had z’n auto aanvankelijk in Heerenveen geparkeerd. Toen hij merkte dat de overvolle treinen daar al niet meer stopten, is hij naar Zwolle doorgereden.
Het lukt! Met een overstap in Amersfoort op de trein naar Schiphol bereiken we Amsterdam WTC. Het tramperron is afgesloten. Kaderleden van diverse bonden wijzen de weg: ‘gewoon rechtuit lopen’. Onderweg blijkt dat de ordedienst uitgekiend stickers ‘Nederland verdient beter’ op ooghoogte op de lantarenpalen heeft geplakt. Met een indrukwekkende stoet van enkele honderden mensen trekken we door het sjieke Oud-Zuid. Een oudere heer: ‘Ik ben al 50 jaar lid van de vakbond, maar dit is m’n eerste demonstratie.’ Zijn vrouw: ‘Ik ben bijna 70. Ik heb nog nooit gedemonstreerd. Maar nu breekt deze regering alles af.’
Er komen ons mensen met petjes en sjaals tegemoet. ‘Op het Museumplein kun je geen voet verzetten’, is hun boodschap. We stappen opgewekt verder, langs rijen lege trams die niet verder kunnen. Om kwart voor één bereiken we dan toch het Museumplein! Pas als dat begint leeg te stromen, valt er aan een ontmoeting met de Asser delegatie te denken. In de tent van FNV Bouw is het dan eindelijk zover. Tijdens het enige kleine regenbuitje van de verder stralende dag praten we bij. Wim van der Veen ziet de actiebereidheid in de bouw groeien. Al zal er nog behoorlijk commentaar komen op het veel te laat binnenkomen van het treinkaartje. Leden van FNV Bouw met een hoge postcode (in Noord en een deel van Oost) hebben dat door een fout pas een dag van te voren gekregen. “Je weet hoe dat gaat. In de keet zitten ook CNV’ers die het maandag al hadden. Die zeggen dan: ‘Zit je toch bij de verkeerde bond.’ Dat steekt. En als je dan vandaag niet eens met de trein wegkomt…”
Als een oppepper voor de vakbeweging ervaren ze de manifestatie alle drie. Henk Philips: “Hier krijg je energie van. Het zijn allemaal zulke verschillende mensen, alle rangen en leeftijden.” Geert Ackermann heeft één zorg: “We moeten nog terug. Eerst maar een hapje eten voor we op het station aangaan.”