Elke dag in de regio!
Lotgevallen van een actievoerder
Op 20 februari 2004 kwam de SER bijeen om de puntjes op de i te zetten van het WAO advies. De SER kwam rond het middaguur met een unaniem advies naar buiten.
Vroeg in de ochtend waren reeds actievoerders al op de been rond het Binnenhof om een en ander kracht bij te zetten en de aandacht van politiek Den Haag op deze problematiek te vestigen.
Er heerste kilheid op het Binnenhof. Het was onder nul en de gevoelstemperatuur lag nog lager. Aan het eind van de actie zijn dan ook enkele deelnemers in het vorstverlet gegaan.
Wat u niet zag op de vele journaals die aandacht besteedde aan deze actie.
We liepen rond bij de deur waardoor de ministers naar de ministerraad gaan en stelde ons daar netjes pal naast die open deur op. Goed voor de PR, dachten wij.
Portiers zeiden ons dat dit niet mocht maar als we netjes ruimte lieten voor de ministers was het niet zo bezwaarlijk. Een portier -type disco- belde mobiel met de politie hoorden wij.
Tot dan toe was die afwezig, er dreigde immers geen revolutie.
Al snel verschenen er 2 damesagenten en kort daarna twee van het mannelijk geslacht. Alle 4 van het poldermodel dus ogenschijnlijk vatbaar voor argumenten.
Linksom of rechtsom we hadden geen vergunning om daar te staan.
Was dit nou wel democratisch? Er is toch demonstratie vrijheid? Als je maar Hells Angel ben of iets dergelijks, dacht ik. Echter er was vergunning voor een actie op het plein dus we moesten wegwezen. Er groeide een sfeer van ‘we blijven staan’.
Henk van de Kolk liet zich van zijn onverzettelijke kant zien, morde ‘nee we gaan niet zomaar weg’. Richard Gielen, de FNV organisator, mocht binnen komen. Het poldermodel zegevierde. Na overleg met de rijksvoorlichtingsdienst mochten Henk van der Kolk van de FNV en Van Splunder van het CNV blijven.
Het gemor hield aan. Demonstratief ging men wat heen en weer lopen dan stond je toch niet te demonstreren. Ik pleegde ook deze verzetsdaad. Ik bewoog wat, mede ingegeven door de koude voeten die ik had opgelopen. De politiedruk werd opgevoerd. Als we niet weg gingen dan werd Richard Gielen, de organisator, gearresteerd. Ik dacht nog, goed voor de PR. Ondanks alle camera’s moet je maar afwachten wat er op de buis of in de krant komt. Ook een ander kreeg een aanzegging weg wezen of arrestatie. Minister Hogervorst arriveerde en ging geroutineerd om met de demonstranten. Gelach. Henk van der Kolk gaf hem de concept-versie van het WAO advies.
Ik overwoog dat ik nooit was gearresteerd bij een actie, stond nog niet op mijn CV . Maar ja, dacht ik, als wij vonden dat we geen politie bevelen hoefde op te volgen,was dat morgen een vrij brief voor andere groepen om dat ook niet te doen.
Langzaam maar zeker schoven we richting het poortje naar Het Plein De onvrede over het wegsturen hield aan, volstrekt onbegrip. Henk Kamp was inmiddels vrijwel ongemerkt, maar met rechtte rug -hij is uiteindelijk minister van defensie- , de groep gepasseerd. Kort langs de muur liep staatssecretaris Ros, een beetje bangig. Niemand sprak haar aan.
De mannelijke agenten verdwenen. Weer geen revolutie!
Fotograven storten zich op een van de deelnemers die met een kruk op een paaltje was gaan zitten.
Het wachten was op minister De Geus. Eindelijk verscheen hij . Hij stapte al bij Het Plein uit de auto en was zeer zenuwachtig voor de confrontatie met zijn voormalige CNV achterban. Hij zei veel, dus niets, en liep omstuwd door demonstranten en pers richting de deur.
Het was afgelopen. We konden naar huis. We aten nog een broodje en bedankten de kaderleden. Op het totaal van 60 actievoerders waren er 10 van FNV Bouw.
Ik had wat last van maagzuur, iets wat ik eigenlijk nooit heb. Hoewel ik het SER advies met vuur verdedig, blijft het me moeite kosten en dan ook nog demonstreren om dit model er door te krijgen.
Op weg naar het station kreeg Mieke ter Morshuizen nog een reactie op het bord wat ze mee sleept. Kortom, zelfs dat is nog iets wat de aandacht trekt. Gijs Rijsdijk.