/vrijwilligers

vrijwilligerswerk -

Parijs 2008, Wytse’s reisverslag

Burgum, vrijdagmorgen 12 december staan we om kwart over vijf op. Douchen, eten en in de auto naar Drachten, daar pikt Johan de Bruin ons op en we rijden met hem naar Utrecht.

Bij het station Lunetten stappen we om 9.30 uur in de reisbus van KRAS. In de bus valt het ons direct op hoeveel beenruimte we hebben, later merken we ook dat dit een echte reisbus is, vloeiend gaan we over de snelwegen.
Eerst richting Breda, waar we de rest van ons gezelschap oppikken. We lunchen onderweg in België bij het restaurant Nazareth, een heel toepasselijke naam zo vlak voor de kerstdagen.
Er wordt nog eens duidelijk bij verteld dat de lunch voor vakbondsvrijwilligers en hun partners niet compleet is zonder de traditionele (vakbonds-) kroket.

Onze chauffeur Bote met bijrijder Caroline verzorgen ons onderweg uitermate goed met koffie, thee of frisdrank. Bote blijkt een chaufferende reisgids te zijn, hij geeft ons onderweg veel informatie over de streken waar we doorheen rijden. Ook later in Paris lijkt hij wel een encyclopedie in zijn hoofd te hebben, tel daar dan nog eens bij op dat hij een geboren perfecte chauffeur is. We hebben het zeker getroffen met dit koppel op de bus.

In de buurt van Paris is het al schemerig geworden en de lichtjes gaan al op. In het langzame drukke verkeer op de Péripherique wordt het snel donker.
Ons hotel ligt slechts twee straten van de Péripherique verwijderd. Na een het uitpakken van de koffers gaan we weer in de bus naar ons diner in het Restaurant Bistro Romain République, en de naam zegt het al; aan de Place de la République. Op dit redelijk korte eindje door het oosten van de binnenstad kun je al goed de drukte van een grote stad waarnemen.

’s Avonds maken we nog eens extra kennis met de groep onder het genot van een drankje in de bar van het hotel. We gaan niet al te laat onder de wol want we worden om negen uur weer in de bus verwacht.
We maken zaterdag ’s morgens een rijtoer door Paris. Ook nu komt ons de uitgebreide kennis van de chauffeur goed van pas. Wie vroeger bij de geschiedenisles een beetje heeft opgelet ziet nu al die namen werkelijkheid worden.

We zien al die gebouwen en soms van al de vier kanten doordat we er een rondje omheen maken. We rijden rond het Palais du Luxembourg, het Hotel des Invalides, het Louvre met de tuinen van de Tuileries, het Trocadero en natuurlijk de Eiffeltoren.
Waarschijnlijk is de opsomming lang niet volledig.

Het uitzicht vanaf het binnenplein van het Louvre is formidabel. Door de Arc de Triomphe du Caroussel (de kleine Arc de Triomph) zie in een rechte lijn door de Tuileriën en de Champs Elysees naar de Arc de Triomph Etoile (met het graf van de onbekende soldaat, en de eeuwige vlam die om vijf uur uitgaat) nog verder ligt de Avenue Charles de Gaulle met daarachter de nieuwe wijk La Défense, het uitzicht wordt bekroond door een reusachtig grote Grande Arc de Triomphe. Modern en recht.

We hebben de rechte lijn ook vanaf die verste kant vanuit La Défense bekeken.

’s Middags gaan we met een boot van Bateaux Mouches een uur lang over de Seine. We varen eerst stroomopwaarts en maken een rondje om het Ile de la Cité, het eiland in de Seine met daarop de Notre Dame. Hoewel het koud is blijft het uitzicht formidabel. We zien de Eiffeltoren van dichtbij vanaf de boot en zien ook dat er een afgrijselijk grote rij mensen voor de kassa’s staat.

We eten ons lunchpakket in de bus en worden dan afgezet op het Place de la Madeleine. De bus stopt op een plaats waar het eigenlijk niet mag en we moeten er snel uit om de politie voor te zijn, bij het instappen werkt het weer precies zo.

Het is wat gaan regenen en we besluiten, ook vanwege de kou, om naar de grote winkelketens vlakbij aan de Boulevard Haussmann te gaan. Hier staan de Galeries Lafayette, prachtig versierd met heel veel personeel wat schijnbaar zo’n beetje rondloopt.
Net zo als in de winkel Le Printemps (drie dagen na ons bezoek horen we op de radio dat er hier enkele bommen onschadelijk zijn gemaakt, die in de toiletten waren verstopt). Er zijn wel 5 etages met dameskleding en het ene is nog duurder dan het andere.

Hier is het verschil tussen rijkdom en de armoe van de straat wel heel duidelijk. Ons vakbondshart bloedt. Buiten zitten mensen op straat, ingepakt in enkele jassen of juist weer in gescheurde kleren, te kleumen van de kou en de regen. Vaak met een hondje op schoot wat voortdurend wordt geaaid.

We zagen iemand op straat zitten, ingepakt in plastic met stuk of wat dozen om zich heen aan het bedelen. Op een geplastificeerd stuk papier stond geschreven: LES TEMPS SON DUR, de tijden zijn hard. Het woord “clochard” klinkt dan misschien wel romantisch maar de realiteit is inderdaad bikkelhard.

Wanneer je dan ’s avonds weer aan het diner zit moet je wel eens even terugdenken aan de mensen op de straat. Na het diner maken we een lichttour door het centrum. Op het Place de la Concorde staat een groot draaien rad wat helemaal is verlicht, tot en met de cabines waarin de mensen zitten.

Alle bomen langs de Champs Elysees zijn met lichtjes versierd en door een handig mechaniek laat men telkens plukjes licht vallen door een doorzichtige buis. Vanuit de verte lijkt het alsof het sneeuwt, een magnifiek gezicht. We zien de Moulins Rouge (nee, alleen van buiten).
Als we om elf uur ’s avonds weer in het hotel zijn is bijna iedereen afgepeigerd en gaan de meesten naar de kamer en op bed.

 

Zondag om kwart over negen weer in de bus en nu naar de Sacré Cœur, de kerk op de heuvel bij Montmartre. Op het Place du Tertre staan ook nu al de schilders om hun producten te verkopen of om van de voorbijgangers een portret te maken.

Hoewel het een beetje miezert is de sfeer van deze oude volkswijk voor de arme kunstenaars nog steeds aantrekkelijk. Natuurlijk kan een bezoek aan de beroemde vlooienmarkt (Marché aux Puces) niet achterblijven.

Rond een uur of één draaien we de Péripherique weer op en na enkele minuten rijden we weer noordwaarts. We hebben de sokken er in want er moeten nog mensen met trein vanaf Breda of Utrecht naar huis en men moet de laatste trein niet missen.

Zo nu en dan wordt het stil in de bus en zakken we wat onderuit en vallen de luiken voor de ogen. Op een ander moment is het weer allemaal gezelligheid en pret.
Het diner in Nederland nuttigen we in Zundert en wordt er in het restaurant nog een groepsfoto gemaakt.
Bij het station Lunetten komt er ook een eind aan de werkzaamheden van Ingrid Pallada, zij heeft op veel plekken en tijdens veel bezoeken de zaken geregeld, en goed geregeld. Bote en Caroline die namens KRAS deze reis tot een groot succes hebben gemaakt, bedankt.

FNV Bouw, bedankt.
Wytse en Nelly.

 

27-01-09 • ducks • vrijwilligerswerk • reageren • link • printversie