/jong

Baggeraar Govert Burgers

‘Het varen zit in mijn genen’
Hij is net terug uit Israël, waar hij eerste stuurman is op een zandzuiger. Govert Burgers (28) leeft en werkt daar drie weken op een schip en gaat dan weer drie weken naar huis. “Het varen zit in mijn genen en ik zou niet meer anders willen. Het is een raar leven met voor- en nadelen. Maar ik ben er aan gewend.”

Je bent net weer terug uit Israël en nu drie weken thuis. Is het iedere keer geen grote omschakeling?
“Voor veel mensen is het misschien een vreemd werk- en leefritme, maar ik doe dit al een hele tijd en voor mij is het heel normaal. Mensen zeggen ook wel: ‘Jij hebt lekker vaak vakantie’, maar ik kan je vertellen dat ik die drie weken echt nodig heb om bij te komen. We werken in diensten van twaalf uur op en twaalf uur af. Hard werken dus. Als die drie weken om zijn, is het ook nodig om even bij te tanken.”

Je bedacht vast niet op je tiende dat je eerste stuurman van een zandzuiger wilde worden?
‘Nee, dat klopt. Ik wilde matroos worden en ging op mijn twaalfde naar het internaat. Het varen zit in mijn genen. Mijn moeder is dochter van een binnenvaartschipper en veel familie van mij vaart. Ik heb heel veel zomervakanties doorgebracht op het schip van mijn oom. Mijn moeder heeft gekozen voor een leven aan wal, maar ik was toch niet tegen te houden. Waarom ik voor dit werk heb gekozen? Ik heb stage gelopen bij dit bedrijf en ben gebleven. Het leuke aan dit werk is, denk ik, de vrijheid en de afwisseling. In de waterbouw zie je nog eens wat van de wereld. Ik heb op verschillende locaties in Europa gewerkt. Vaak gaan we tussendoor wel aan wal en wat rondkijken, maar het kan niet altijd. Dan zit je echt drie weken op het schip. Nu werk ik al een tijdje in Israël. Bij Haifa, ja, dus dat is nog oppassen ook. We zijn bezig met een nieuwe pier in de haven.”

Hoe ziet het leven er uit op het schip?
“Het is vooral werken en slapen. Ik werk nu dus in een schema van twaalf uur werken en twaalf uur vrij en dat vind ik heel prettig. In dit werk is het namelijk gebruikelijk om acht uur op en acht uur af diensten te draaien. In Nederland mag je niet twaalf uur achter elkaar werken. Maar mijn bioritme raakt veel sneller van slag bij diensten van acht uur. Ik werk op een wat kleiner schip met negen collega’s. We hebben allemaal een eigen hut, maar verder zijn er niet zoveel faciliteiten. We eten samen, kijken een dvd’tje en gaan slapen. Op grotere schepen heb je vaak wel een fitnessruimte. Maar dan zit je ook met een veel grotere groep op het schip. Hoe meer mensen, hoe groter de kans dat je elkaar gaat irriteren. Vandaar dat ik een kleiner schip prettiger vind.”

Je zit wel 24 uur per dag op elkaars lip.
“Ja, maar ik heb daar niet zo’n last van. En bovendien sta ik meestal alleen op de brug. Verder hebben we ook veel lol met elkaar, hoor. Gelukkig ben ik een hele makkelijke jongen. Maar inderdaad, je moet er wel tegen kunnen, het leven op zo’n schip. Veel van mijn collega’s zijn getrouwd en dat heeft dan best lastige kanten. Je sociale leven valt toch een stuk weg. Mijn vrienden en familie zijn er ook aan gewend geraakt. Het voordeel is wel dat als ik thuis ben, ik ook echt thuis ben en alle tijd heb. Maar ja, ik mis ook wel eens wat natuurlijk. Het is niet anders. Een baan aan wal verdient de helft minder. Dus als ik in de toekomst weer een vriendin krijg, zal ze hier ook aan moeten wennen. Ik denk ook echt niet dat ik zou kunnen aarden in een ander soort baan. Ik heb voor een cursus wel eens twee weken in de schoolbanken moeten zitten. Moe dat ik daar van werd! Van al dat binnen zitten. Nee, niets voor mij.”

FNV Bouw en FWZ, Federatie van Werknemers in de Zeevaart, hebben onlangs FNV Waterbouw opgericht, om de belangenbehartiging van waterbouwers te bundelen. Een goed initiatief?
“Ik denk het wel. De werknemers in de waterbouw hebben met hele andere dingen te maken dan de gemiddelde bouwvakker. Omdat we ook met wetten en regels te maken hebben van de landen waar we werken. Het lijkt me goed dat de kennis gebundeld wordt. Ik ben lid van de bond omdat je niet weet of je eens ergens hulp bij nodig hebt. In ons bedrijf is het allemaal aardig goed geregeld, ik heb geen klachten, maar je weet nooit wat de toekomst zal brengen.”

Hoe zie jij jouw toekomst?
“Ik ben daar helemaal niet zo mee bezig. Ben tevreden met hoe mijn leven er nu uitziet. Ik zou door kunnen groeien naar kapitein van een schip. Maar dat lijkt mij voorlopig nog een te zware verantwoordelijkheid. Dan ben je én baas van het schip én geef je leiding aan de mensen die er werken. Bovendien blijft de kapitein altijd aan boord. Wij kunnen nog wel eens even iets ondernemen op de wal. Nee, het lijkt me geen leuke job voorlopig.”

Je bent nu 28 jaar. Wat zou je voor je dertigste nog willen bereiken?
Een prijs winnen in de loterij! Verder ben ik tevreden met wat ik heb.”
Foto’s Chris Pennarts

Pagina 1 van 1

Niet te vinden?

Zoek in /spijkerhard

Recent

Rubriek

Selecteer

Syndicatie

DezeSite

/jong

Baggeraar Govert Burgers

Kijken